Colofon | ContactEN | FR

Naturalisatie als recht (Frankrijk)

Nationaliteitsverwerving voor nakomelingen van migranten, geboren op Franse bodem

Aanvraag van Henri De Muynck op 17 oktober 1887 (Archives Municipales de Lille).

Periode

Negentiende eeuw.

De Franse nationaliteitswetgeving maakte een onderscheid tussen vreemdelingen die niet geboren waren op Franse bodem, en vreemdelingen die wel geboren waren op Franse bodem. Napoleon bepaalde reeds in het burgerlijk wetboek dat zonen, geboren in Frankrijk, van vaders, geboren in het buitenland, maar die de intentie hadden zich in Frankrijk te vestigen, de Franse nationaliteit konden claimen (art. 9 en 10). De wet werd verschillende keren in de geschiedenis aangepast (1851, 1874, 1889) tot het niet langer mogelijk was voor nakomelingen van migranten om de nationaliteit te weigeren.

Opmerking: migranten geboren op Frans grondgebied (in de Napoleontische tijd) dat daarna weer verloren ging (bijvoorbeeld aan België) konden aanspraak maken op Franse nationaliteit indien gewenst. Zo was het ook voor hun nakomelingen, indien zij konden bewijzen dat hun vader was geboren op Frans grondgebied dat later was verloren gegaan.

Bewaarplaats

De aanvragen zelf zitten in de gemeentelijke archieven. In de prefectuur werden oplijstingen van alle aanvragen bewaard, die werden doorgestuurd naar het ministerie.

Raadplegen

Vrij raadpleegbaar, chronologisch geordend op tijdstip van aanvraag.

Gegevens

Naam, geboorteplaats, namen ouders, al dan niet (an)alfabeet (handtekening).

Auteur: Saartje Vanden Borre